سناریوی آخرالزمانی مسیحیت صهیونیستی و کشتار عظیم یهودیان

سناریوی آخرالزمانی «تدبیرگرایانه[۱] » ، که اساس الهیات صهیونیسم مسیحی را تشکیل می‌دهد، بسیار حیاتی است؛ زیرا نه تنها نقشهٔ موعودگرایی این جریان را تبیین می‌کند، بلکه ابعاد هولناک آن، به‌ویژه کشتار عظیم یهودیان در پایان تاریخ، را نیز آشکار می‌سازد.

برخلاف ظاهر امر که مسیحیان صهیونیست خود را حامی سرسخت یهودیان می‌دانند و آن‌ها را «قوم برتر» تا زمان ظهور مسیح تلقی می‌کنند، در سناریوی نهایی آخرالزمانیِ آن‌ها، سرنوشتی تاریک برای یهودیان رقم خورده است که یا بیشتر آنان کشته می‌شوند یا به‌ناچار به مسیحیت تغییر دین می‌دهند.

الهیات تدبیرگرایی، یهودیان را نه به دلیل عشق و محبت صرف، بلکه به عنوان ابزاری در «نقشهٔ الهی» می‌بیند که باید به فلسطین بازگردند تا زمینهٔ جنگ آرماگدون و ظهور مسیح فراهم شود. نهایتاً، این حمایت بی‌قید و شرط از اسرائیل توسط صهیونیست‌های مسیحی، در واقع یک «تکلیف مذهبی» در راستای تسریع یک سناریوی آخرالزمانی است که در پایان آن، اکثریت قوم یهود باید از صحنه خارج شوند یا دین خود را تغییر دهند.

سناریوی آخرالزمانی تدبیرگرایانه و کشتار عظیم یهودیان

نظام الهیاتی تدبیرگرایی، که توسط افرادی چون جان نلسون داربی و سایرس اسکوفیلد ترویج شد، یک طرح از پیش تعیین‌شدهٔ الهی[۲] برای تاریخ قائل است که در هفت دوره[۳] یا مقطع مجزا رخ می‌دهد. گام‌های پایانی این طرح که شرط بازگشت عیسی مسیح است، به این شرح است‏:‏

۱. پیش‌نیازهای ظهور مسیح

تدبیرگرایان معتقدند برای تحقق ظهور مسیح و برپایی «ملکوت الهی»[۴] (دورهٔ هفتم)، باید این مراحل محقق شوند‏:‏

پراکندگی یهودیان در عالم‏:‏ (گام اول)
بازگشت به فلسطین و تشکیل دولت یهودی‏:‏ (گام دوم) یهودیان باید به فلسطین بازگردند و دولت یهودی شکل بگیرد .
تأسیس معبد سلیمان‏:‏ معبد باید در محل مسجدالاقصی و قبهالصخره بازسازی شود .

۲. جنگ آرماگدون[۵]

پس از تحقق این پیش‌شرط‌ها، جنگ نهایی و مقدس آرماگدون آغاز خواهد شد که مرحلهٔ چهارم از سناریوی آخرالزمانی است .

مدت زمان و ماهیت جنگ‏:‏ این جنگ هفت سال طول می‌کشد. برخی از مبلغان مسیحیت صهیونیستی (مانند هال لینزی) این جنگ را به عنوان یک نبرد هسته‌ای و اتمی واقعی می‌بینند.
هدف آرماگدون‏:‏ هدف این جنگ، شکست دجال (ضد مسیح) و ویرانی «عالم ضد مسیحیت صهیونیستی» است.
سرنوشت جهان‏:‏ تدبیرگرایان پیش‌بینی می‌کنند که در این جنگ، دو سوم جهان از بین می‌روند (ویران و کشته می‌شوند). این ویرانی شامل قارهٔ آسیا و شمال آفریقا (مناطق مسلمان‌نشین) می‌شود، در حالی که اروپا و آمریکا (که مسیحیان صهیونیست در آنجا قدرت دارند) باقی می‌مانند.

۳. کشتار و سرنوشت عظیم یهودیان در پایان سناریو

بر اساس این الهیات، یهودیان که در فلسطین جمع شده‌اند و در قلب معبد سلیمان قرار دارند، در طول یا پس از جنگ آرماگدون، با سرنوشت دهشتناکی مواجه خواهند شد‏:‏

کشتار عظیم یهودیان‏:‏ در سناریوی آرماگدون، پیشگویی می‌شود که بسیاری از یهودیان قطعاً کشته خواهند شد و روزگار بسیار سختی را سپری خواهند کرد. صهیونیسم مسیحی معتقد است که یهودیان دو سومشان باید کشته شوند.
تنها یک سوم باقی می‌مانند‏:‏ این باقی‌ماندهٔ یهودیان کسانی هستند که در نهایت به دین مسیح در می‌آیند . آن یک سوم یهودیانی که با این تفکر هم‌فکرند، می‌مانند و بقیه (که با آن‌ها همراه نیستند) کشته می‌شوند، درست مانند سایر مسلمانان و مسیحیانی که با آن‌ها هم‌فکر نیستند .
اجبار به مسیحی شدن‏:‏ تدبیرگرایی پیش‌بینی می‌کند که یهودیان در پایان تاریخ از کفر خود دست می‌کشند، بدعهدی دین خود را رها می‌کنند و همگی به مسیح ایمان می‌آورند . باید گفت: «شما می‌گویید ما یهود را دوست داریم و باید با یهودستیزی مقابله کرد. این چه دوست داشتنی است که می‌گویید آخرالزمان یهودیان یا می‌میرند یا مسیحی می‌شوند!؟».

۴. ظهور مسیح و تأسیس ملکوت

در نهایت، در مرحلهٔ پنجم، زمانی که دجال (ضد مسیح) در حال پیروزی است، عیسی مسیح به همراه «مسیحیان دوباره تولد یافته» (همان صهیونیست‌های مسیحی) ظهور می‌کند، دجال را شکست می‌دهد و «ملکوت الهی» را برپا می‌سازد. هیکل سلیمان که بر ویرانه‌های مسجدالاقصی بنا شده، مرکز حکومت هزارسالهٔ او می‌شود.

نگاهی به منبع این پیشگویی‏:‏

در باب ۱۳ کتاب زکریا بند ۷ تا ۹ چنین آمده است‏:‏

خداوند متعال می‌گوید‏:‏ «ای شمشیر بر ضد شبان من برخیز، بر ضد آن کسی‌ که برای من کار می‌کند! شبان را از پای درآور تا گوسفندان پراکنده شوند. من قوم خود را خواهم زد. دو سوّم قوم هلاک می‌شوند و از بین می‌روند و یک‌سوّم آن‌ها زنده می‌مانند. این‌ها را از بین آتش می‌گذرانم تا همان‌طور که طلا و نقره به‌وسیلهٔ آتش پاک و خالص می‌شوند، آن‌ها هم پاک و خالص گردند. آن‌ها نام مرا یاد می‌کنند و من آن‌ها را به حضور خود می‌پذیرم و می‌گویم، این‌ها قوم من هستند. و آن‌ها می‌گویند، ‘یَهْوه، خدای ما است.»

گری دیمار[۶] در مقاله‌ای با عنوان «زکریا ۱۳‏:۷تا۹ پیشگویی آینده یا خبر از امری تحقق‌یافته» از تعدادی از مفسران نبوتی چنین نقل قول می‌کند‏:‏

هولت ادعا می‌کند که این نبوت در دوره‌ای هفت‌ساله که «مصیبت عظیم» نامیده می‌شود، تحقق خواهد یافت. طبق دیدگاه اوکه بسیاری از نویسندگان نبوتی نیز با آن هم‌نظرند میلیون‌ها یهودی قتل‌عام خواهند شد
مارک هیچکاک در کتاب آیا ربایش می‌تواند امروز رخ دهد؟ (ص ۹۴) می‌نویسد که زکریا ۱۳‏:‏۸–۹ بیان می‌کند «دو قسمت» از یهودیانِ ساکن اسرائیل در دورهٔ پس از ربایش «قطع شده و هلاک خواهند شد».

هال لیندسی داوری سال ۷۰ میلادی را در برابر «ابر–هولوکاستی» که در آینده رخ خواهد داد و طی آن دو سوم یهودیان اسرائیل نابود می‌شوند، «پیک‌نیک» می‌نامد.
جک ون ایمپه در کتاب هولوکاست نهایی اسرائیل می‌گوید که پس از شروع دوبارهٔ «ساعت نبوت» پس از ربایش، «روزهای دردناک اسرائیل آغاز می‌شود … انفجاری ویرانگر از آزار و بدبختی.»
توماس آیس می‌نویسد که پیش از ورود اسرائیل به دوران برکت ملی، باید از آتش مصیبت بگذرد (تثنیه ۴‏:‏۳۰؛ ارمیا ۳۰‏:‏۵–۹؛ دانیال ۱۲‏:‏۱؛ صفنیا ۱‏:‏۱۴–۱۸). او می‌گوید‏:‏ «اگرچه هولوکاست دوران هیتلر وحشتناک بود، کتاب‌مقدس می‌آموزد زمانی حتی سخت‌تر در پیش است که طی آن دو سوم یهودیان جهان کشته خواهند شد.» (با استناد به زکریا ۱۳‏:‏۷–۹؛ مکاشفه ۱۲)
چارلز راری در بهترین‌ها هنوز در راه است می‌نویسد که در این دوره اسرائیل «بدترین حمام خون تاریخ یهود» را تجربه خواهد کرد.
جان والورد می‌نویسد‏:‏ «اسرائیل مقدر است دوره‌ای از رنج بی‌سابقه را تجربه کند که هر آنچه پیش‌تر دیده است کم‌رنگ می‌شود… اکثریت کسانی که در سرزمین فلسطین زندگی می‌کنند نابود خواهند شد.»
سید راث در برنامه ۷۰۰Club (۱۸ سپتامبر ۱۹۹۱) گفت که «دو سوم یهودیان ساکن اسرائیل» در مصیبت عظیم نابود خواهند شد.
آرنولد فروکتنبام نیز می‌نویسد که «دو سوم» قوم اسرائیل در این دوره کشته خواهند شد. (۲۰۰۳، ص ۲۶۲)
نویسندگانِ «آیا برای ربایش آماده‌ای؟» این واقعه را «هولوکاست دوم» می‌نامند، زمانی که «۶۶ درصد اسرائیل نابود می‌شود».

جوئل ریچاردسون نیز در وقتی یک یهودی بر جهان حکم براند می‌نویسد که عیسی در خطابه زیتون از «زمانی از مصیبت بی‌نظیر» سخن گفت که حتی از هولوکاست هم وحشتناک‌تر خواهد بود. ریچاردسون می‌گوید‏:‏ نباید سعی کنیم میزان تلفات را محاسبه کنیم، فقط باید بفهمیم که «چیزی وحشتناک در راه است.»

دیمار اضافه می‌کند که برای کاهش اثر روانی این ادعای «کشتار آیندهٔ یهودیان»، هولت و آیس می‌گویند که علاوه بر یهودیان، شمار زیادی غیر یهودی نیز کشته خواهند شد.

دیمار در بخش پایانی مقاله‌اش به نقد این دیدگاه برمی‌خیزد و می‌گوید تفسیرهای صهیونیستی و تدبیرگرایانه که از «زکریا ۱۳» یک «هولوکاستِ آخرالزمانیِ آینده» می‌سازند، کاملاً اشتباه‌اند؛ چون این نبوت اصلاً دربارهٔ آیندهٔ دور نیست؛ بلکه قبلاً در قرن نخست و در حوادثِ پیرامون مرگِ مسیح، آزار شاگردان، و ویرانی اورشلیم (۷۰ م) تحقق یافته است.