هفته وحدت، فقط چند روز در تقویم نیست. یادآوریِ یک حقیقتِ دیرین است؛ حقیقتی که پیش از آنکه مرزهای ما را بشناسد، دلهای ما را میشناخت.
محمد، صلیاللهعلیهوآله، برای همه آمد؛ برای آنکه دلهای پراکنده را به یک قبله پیوند بزند و انسانها را از تفرقهی نفسگیرِ من و تو به آرامشِ ما برساند.
چه فرقی میکند نامِ کوچههای اعتقادمان چه باشد، وقتی خانهی دلهایمان رو به یک قبله است؟
چه تفاوتی میان دستهایی است که به سوی یک آسمان بلند میشوند، اگر هر دو دست، نام خدا را زمزمه کنند؟
وحدت، به معنای نادیده گرفتن حقیقت نیست. به معنای آن است که اختلاف، دیوار نشود. که عقیده، بهانهای برای دشمنی نگردد. و ایمان، ما را چنان به هم نزدیک کند که دشمن نتواند از فاصلههای میانمان راهی به سوی خانهی امت پیدا کند.
هفته وحدت، هفتهی فراموش کردن نیست. هفتهی به یاد آوردن است. به یاد آوردن اینکه پیش از آنکه اختلافات ما را از یکدیگر جدا کند، نام پیامبر اکرم (ص) ما را کنار هم نشانده بود.
امروز بیش از هر زمان دیگری، جهان اسلام محتاج آن است که صدای مشترک خود را پیدا کند؛ صدایی که نه از کینه، که از ایمان برخیزد؛ نه برای خاموش کردن دیگری، که برای خاموش کردن آتش تفرقه باشد.
و چه زیباست اگر در این روزها، به جای آنکه از فاصلهها سخن بگوییم، از آن نقطهای بگوییم که همهی ما را به هم میرساند؛ از محمد (ص)، از قرآن، از قبلهای واحد، و از خدایی که برای همهی ما یکی است.
وحدت، یک شعار نیست. یک انتخاب است. انتخابِ آنکه در میان هیاهوی اختلاف، دستِ برادری را رها نکنیم.
باشد که میلاد پیامبر رحمت (ص) دوباره به ما یادآوری کند:
امتِ محمد (ص)، هنگامی سربلند است که دلهایش کنار هم باشد؛ که قبلههایش یکی باشد؛ و در برابر دشمنان حقیقت، یک صدا بایستد.
نویسنده: حجت الاسلام عرفان دیانتیان
